Weerzien | Wer byinoar

Een illegale ontmoeting met ons moeder | In yllegale moeting mei ûs mem

Troch Posted on 4 reaksjes 662 x besjoen

Zag ik mijn 'mem' (moeder, RED.) -fysiek- voorheen nog 'regelmatig' eens in de twee maanden, sinds de corona z'n intrede heeft gedaan is het werkelijk huilen met de kraan open.

Ja, natuurlijk kunnen we bellen, zelfs met video, maar da's toch niet hetzelfde. Waar ûs memmeminske steevast de camera op d'r kin heeft gericht, vraagt zij zich juist bij voortduring af of ik niet met andere dingen bezig ben; 'Zal ik anders later bellen? Je bent zo druk!' (Nee mem, dat heet multitasking').

Kortom; geen onverdeeld succes.

Hoewel men van 'het tehuis' zich strikt aan de regels houdt zoals deze door het kabinet waren voorgesteld, viel het allemaal niet mee voor ûs mem. Haar dagelijkse wandeling rond het gebouw? Uitgesloten. Familie over de vloer? Mag niet. Bezoek ontvangen? Alleen in een glazen vissenkom, inclusief microfoon. 

"Het is hier soms net een gevangenis!"

Hoewel mem van nature een optimist is, waren er momenten 'dat het voor haar allemaal niet meer hoefde'. Nee, ze had geen plannen, maar toch…

Groot was dan ook de vreugde toen het 'gemeenschapscentrum', zoals men zichzelf tegenwoordig noemt -bejaardenhuis is niet meer van deze tijd-, de teugels eindelijk liet vieren v.w.b. het strikte corona-beleid van de laatste twee- en een halve maand.

Officieel zijn we er nog niet, moeders mag wel in d'r eentje naar buiten, maar winkel- en restaurantbezoek dan wel het ontmoeten van derden, da's allemaal (nog) niet geoorloofd.

Gelukkig heb ik mijn connecties binnen voornoemd huis van seniorenbewaring, en één daarvan deed me de suggestie om ons mem stiekem te ontmoeten op een plek buiten het pand. 'Maar dat heb je niet van mij.'

Afgelopen zaterdag was het zover: vier maanden en één- en twintig dagen na ons laatste, fysieke contact konden we elkaar weer even in de ogen kijken, ûs mem en ik. Omhelzen was er nog even niet bij maar dat mag over veertien dagen wellicht weer. Stap voor stap.

En zo reden we -moeders op de achterbank- naar het Grouster Theehuis, gelegen aan het Pikmeer, waar we na de nodige voorzorgsmaatregelen eindelijk weer eens ouderwets de moeder-zoon relatie konden uitdiepen onder het genot van een Cappuccino, een Frysk Dûmpke en een homp beslagroomde appeltaart. En zo was het goed.

Dit doen we gauw weer, ûs memmeminske! 😁

Seach ik myn 'ûs mem' -fysyk- eartiids noch ris 'regelmjittich' yn de twa moannen, sûnt de korona syn yntree dien hat is it werklik gûle mei de kraan iepen.

Ja, fansels kinne wij belje, ek mei fideo, mar da's dochs net itselde. Wêr ûs memmeminske steefést de kamera op har kin rjochte hie, frege sy har trochgeans ôf of ik net mei oare dingen dwaande wie: 'Sil ik oars letter belje? Do bist sa drok!' ('Né mem, dat hjit multitasking').

Koartsein; neat gjin sukses.

Hoewol hja fan 'it tehûs' har sekuer oan de rigels hâldt lykas dizze troch it kabinet foarsteld wiene, foel it allegearre net mei foar ûs mem.

Har daaglikse kuier om it gebou? Ûtsletten. Famylje oer de flier? Mei net. Besite ûntfange? Allinne yn in glêzen fiskekom, ynklusyf mikrofoan. 

"It is hjir soms lykas in finzenis!"

Wylst mem fan natuere in optimist is, wiene der mominten 'dat it foar har allegearre net mear hoecht'. Nee, hja hie gjin plannen, mar dochs…

Grut wie dan ek de wille doe't it 'mienskipssintrum', lykas hja harsels tsjintwurdich nimt -aldereintehûs is net mear fan dizze tiid-, de jaachline einlings sjitte liet f.w.b. it strikte korona-belied fan de lêste twa- en in heale moanne.

Offisjeel binne wy der noch net, mem mei wol allinnich nei bûten, mar winkel- en restaurantbesyk, dan wol it moetsjen fan tredden… da's allegearre (noch) net tastien.

Gelokkich ha ik myn konneksjes binnen niisneamd hûs fan seniorenbewaring, en ien dêrfan die my de suggestje om ûs mem stikem te moetsjen op in plak bûten it gebou.
'Mar dat hasto net fan mij.'

Ôfrûne sneon wie it safier: fjouwer moanne en ien- en tweintich dagen nei ús lêste, fysyke kontakt koene wy elkoar wer efkes yn de eagen sjen, ûs mem en ik.

Omearmkjen wie der noch efkes net by mar dat mei oer fjirtjin dagen faaks wer. Stap foar stap.

En sa rieden wy -ûs mem op de efterbank- nei it Grouster Teehûs, lizzend oan it Pikmar, wêr't wy nei de nedige foarsoarchs-maatregels einlings wer ris âlderwetsk de memme-soan relaasje utdjipje koene ûnder it geniet fan in Cappuccino, in Frysk Dûmpke en in himpe beslachrjemme appeltaart.
En sa wie it goed.

Dit dogge wy gau wer, ûs memmeminske! 😁

4.000.000+

~ En U Was Erbij ~

Troch Posted on 0 reaksjes 258 x besjoen

6133 dagen geleden ben ik met dit marginale blogje begonnen
Of eigenlijk 16 jaar, 9 maanden, 15 dagen gelee. 
Of 201 maanden en 15 dagen, inclusief vandaag.

Wat eigenlijk wil zeggen dat ik 529.891.200 seconden (óf 8.831.520 minuten) geleden kennelijk niks anders om handen had.

Vanuit een ander perspectief bekeken kun je stellen dat er ergens in die 147.192 uren van die 6133 dagen (óf 876 weken en 1 dag, óf 1680,27% van een 365-dagen tellend jaar) meerdere mensjes de tijd én de moeite hebben genomen zich te laven aan de 'content' van de website voor u.

Hoe het ook zij; stilletjes en ongemerkt zijn we de VIER MILJOEN bezoekers/pageviews voorbij gestreefd, alhier. Hoera!

Als dàt geen mooi bruggetje maakt naar de onderstaande foto, welke ik afgelopen nacht van 's mans balkon heb geschoten, dan weet ik het niet meer.

Anyway. Op naar de 8.000.000. Peace out! 🤘😎

Han Hoogerbrugge's ProStress strips (post)

~ Uit de Volkskrant ~

Troch Posted on 0 reaksjes 138 x besjoen

Zo'n vijf jaar geleden inmiddels, wat vliegt de tijd, had ik een 'dialoog' met Facebook'vriend'-en-lang-daarvoor, Han Hoogerbrugge.

Voor wie Han (ik mag Han zeggen) niet kent; de man is, naast idolaat van Motörhead's Lemmy (wellicht vanwege een gedeelde snor), een bijzonder veelzijdig (internet-)kunstenaar, beeldhouwert, illustrator én animator, uit -nota bene- dat dorp hier vlakbij.

Een aantal van enkeling onder u zal hem kennen van Metro'89 (expositie) of van Lekker, rustig, fijn (idem).

Of misschien wel van nóg illusterderder werk als Multiples -publicatie; wie kent het niet?-, a Grande Fête des Voyeurs (publicatie), of van enkele wé-reld-beroemde uitgaven als Modern living : the graphic universe of Han Hoogerbrugge en natuurlijk Clumsiness, frustrations and awkwardness: a catalogue of works and activities since 2008 … 😳 

Verder doet deze ex-docent nog wat aan het produceren van muziekvideo's (I, II, III) en bijzonder merkwaardige maar knap gemaakte flash-animaties

Nuisance by Han Hoogerbrugge from Submarine Channel on Vimeo.

Goed. Indien jij, als connaisseur, hem daarvan kent; chapeau. Koester dat. Het zei mij namelijk allemaal niks.

Mijn eerste kennismaking met Han's werk dateert uit de tijd dat men nog moest inbellen op 't internet met een Pentium II en toen de Volkskrant nog gratis was. 

Hoewel het inmiddels gedateerde Flash, de software waarmee veel van 's mans filmpjes zijn gecreëerd, destijds nogal een aanslag pleegde op de CPU (processor) van mijn computer, raakte ik gefascineerd door alles wat hortend en stotend aan beeld en geluid via het beeldscherm mijn kamer binnenbraakte.

Bizarre filmpjes, veelal interactief, vaak met Han zélf in de hoofdrolhet kon me niet gek genoeg zijn.

Vele jaren later, Han behoorde inmiddels tot mijn verleden tijd, kwam ik tot mijn niet geringe vreugde zijn werk weer tegen in de online variant van voornoemde Volkskrant onder de noemer ProStress, zoals gezegd toen nog niet achter een betaalmuur.

Wederom doorspekt met Han's mesjogge kijk op humor, echter niet gespeend van enige actualiteit in de vorm van een al dan niet prominent figuur die op dat moment kennelijk in het nieuws was.

Hoewel gemakzucht als eerste opkwam bij het bekijken van voornoemde tekenvruchten, vaak driemaal dezelfde tekening in één kadertje, viel niet te ontkennen dat de kunstenaar een extreem oog heeft voor gelijkende portretten. 

Van Wilders tot Frans Bauer, van de Paus tot Lee(n) Towers… de gruwelijke pen van Han maakte geen enkele onderscheid tussen rang en stand, afkomst of importantie. BAM!

"In het oeuvre van tekenaar/animator Han Hoogerbrugge worstelt de kunstenaar zich met humor door het dagelijks leven en onderzoekt hij zijn eigen obsessies, neuroses en emoties." -bron

Misschien niet zo toegankelijk als de hier eerder gepubliceerde Dirkjan! stripjes-ui-de-vloei, ongetwijfeld vanwege het vermeende intellect van de gemiddelde VK-lezert, maar aan de liefhebbert van absurde dan wel bijzonder flauwe humor viel er (bijna) altijd wel een glimlach te onttrekken.

Totdat de VK, om onduidelijke redenen, in al haar wijsheid besloot dat het tijd werd voor een koerswijziging en ProStress verdween uit de dagelijkse katernen. 😢😥

Het was toen dat ik besloot om, net als destijds bij onze Dirkjan!, de VK site leeg te trekken v.w.b. Han's creatieve erupties 'want je weet maar nooit wanneer dat te pas komt'. Zoals gezegd, met permissie van De Meester zelf, natuurlijk.

'Wanneer' is nu geworden, zes jaar later. Bij het opruimen van de pc kwam ik ze weer tegen. En alsnog besloten om de hele serie, ca. honderd stuks als het goed is, online te plempen.

Het merendeel heeft aan actualiteit moeten inboeten -de verkering tussen Geer & Goor is al enige tijd 'uit', Wilders kan geen potje meer breken en Obama heeft inmiddels plaatsgemaakt voor die racistische flapkeutel in de Amerika's-, desalniettemin valt er nog genoeg te glimlachen. Al was het om de absurditeit ervan.

En dat… dàt was een hele lange inleiding om enige content te genereren. Vergeef mij, niets menselijks is mij vreemd.

Han.. Bedankt! (←klik voor galerij)

~ WATS ~

'Kunst' Uit De Kruipruimte (±1978)

Troch Posted on 0 reaksjes 227 x besjoen

 

Dit is WATS.

WATS is een betonnen buste-zonder-buste, weegt 17 kg., en is vermoedelijk, zonder stigmatiserend te willen zijn, van het negroïde soort. Althans; vanuit een cartoonesk, stereotypisch perspectief bekeken. 

Allemaal niet zo heel bijzonder ware het niet dat WATS (wederom een vermoeden) de begenadigde leeftijd van ongeveer 15333 days 8 hours 13 minutes 59 seconds heeft bereikt. Inderdaad; een betonnen hoofd van 42 jaar. Zoiets bedenk je niet.

'Hoe weet je dat dan allemaal, eamel?, zul je vragen. Welnu, dat zal ik je vertellen.

Toen wij hier nog niet zo heel lang geleden kwamen wonen, in dit Grijzemuizenhuis in Grijzemuizenwijk in Grijzemuizendorp, was dat oorspronkelijk van tijdelijke aard. En, zoals dat gaat wanneer je ergens tijdelijk verblijft, doe je niet al te grote wijzigingen of verbouwingen aan je huis. Dat is zonde van tijd, geld en energie. 

Maar een ongeschreven wetje van ene Bartholomeus schrijft voor dat al gauw die vermaledijde gewenning zijn intrede doet, hoop ongemerkt plaatsmaakt voor berusting, en er vervolgens iets wonderlijks ontstaat als 'dan maar klussen in huis'. *

Zo kon het zomaar gebeuren dat er op een dag een stroomdraadje getrokken moest worden, vanuit de achtertuin naar de meterkast. Het idee; 'tuinverlichting', want 'gezellig'. Deja-vu.

De enige manier om dat voor elkaar te boksen bleek door de kruipruimte, maar dat durfde ik niet want chronisch ziek en idem claustrofobisch en zo, en dus werd vriend Arie, klein van stuk maar ongelooflijk dapper en praktiserend CV-monteur, gevraagd die 'schone' taak op zich te nemen. 

Vriend Arie is de beroerdste niet en gewend aan kleine ruimten, frummelde zichzelf de donkerte in en was al gauw uit het zicht verdwenen.

Lang verhaal kort; het kabeltje is er nooit gekomen. Vraag me niet waarom.

Wél weet ik me te herinneren dat er op een bepaald moment een opgewonden gilletje hoorbaar was vanuit de kruipruimte, gevolgd door een 'Krijg nou tieten!' of iets in die trant. Ons Arie bleek, helemaal achterin de ruimte, tegen de achtertuin aan en letterlijk 'onder zeil' gelegen, gestuit op een betonnen 'sculptuur'.

Nadat WATS (genoemd naar de inkerving opzij) met veel moeite het daglicht zag, 17 kg. vormloos beton verplaatsen in een ruimte van slechts 60 cm. hoog vol met water en schimmel, is zelfs voor ons Arie een enorme klus, kon het speculeren beginnen. 

Over wie dat ding had gebeeldhouwd, en over het waarom in de kruipruimte. Gezien de locatie moest WATS er vanaf het begin gelegen hebben want wie 'in his right mind' haalt 't in z'n bolle hoofd een 'beeld' met overgewicht in elkaar te flatsen om dat vervolgens achterin een praktisch onbereikbare ruimte te positioneren, onder zeil en idem water? 
Precies.

Enfin. Heel even heb ik met de gedachte gespeeld het ding te retourneren aan de desbetreffende beeldhouwer/bouwvakker, wegens een hoog gehalte aan nostalgie en verrassingseffect, maar niemand, zowel de gemeente alsook het kadaster, kon mij vertellen wie destijds verantwoordelijk was voor de fysieke bouw van deze gedrochten huizen. Iets met samengevoegde archieven, vermiste data, 'niet onze taak' of bleef simpelweg een reactie achterwege (Ja, ik heb 't tegen jullie, Gemeente Hoeksche Waard. Foei!).

Ook het feit dat de desbetreffende bouwarbeider in het meest gunstige geval toentertijd in de twintig is geweest, zou dat nu een (bijna) gepensioneerde senior zijn die wellicht geen idee meer heeft wat hem op die vrijdagmiddag, ergens in november van het Jaar des Heeren 1978 heeft bezield.

En WATS?

Die is allang blij dat -ie voortaan zijn tijd in de koesterende zon mag doorbrengen i.p.v. een deprimerende vochtruimte, vol met kou, vocht en duister, want WATS mag dan van beton zijn, hij is natuurlijk niet van steen… 😂

↓