14 jaar eamel.net Maar Jullie Zijn De Beste!

Bestond internet’s minstgelezen dit webplok twee jaar geleden nog gewoon twaalf jaar, het jaar daarop was -ie ineens dertien.

Vandaag echter werd het veertien jaar en voor je ‘t weet zit er een patroon in.

Nu zou ik natuurlijk –net zoals in vorige jaren– iets ludieks kunnen doen onder het mom van ‘kijk ‘ns wat ik allemaal ge-webplokt heb!’ maar dat wordt zo onderhand ook een beetje een uitgekauwd concept.

En daarnaast; als je dat allemaal had willen zien, had je het toen wel gelezen, niet dan?

Nou dan.

Anyhoe.

En toen kreeg ik een epifanie.

Alle gekheid op mijn stokje; we staan er niet vaak bij stil, wij webplokkers, maar zo’n online poëziealbum als deze staat of valt natuurlijk met z’n lezertjes.

Want wat is een blog als je niemand hebt om al dat moois mee te delen? Dan zou ik net zo goed een papieren dagboek kunnen bijhouden en onder mijn kussen stoppen, nietwaar?

Bijna 2.000.000 views can’t be wrong, zeggen we dan in Friesland.

Toeval of niet maar onlangs kwam ik onderstaand filmpje tegen en ik kan niet anders zeggen dan dat de maker ervan (geen idee wie ‘t is, deze meneer. Ik vermoed zo’n vlogger) precies datgene verwoordt wat ik eigenlijk had willen zeggen: Jullie Zijn de Beste! Op naar het vijftiende jaar!

Landelijk Schakel Punt (LSP) EPD. Maar dan anders ... (#kuch)


(Cartoon: NRCnext | Hajo)


Nét gebeld door een huppeltje van de lokale apotheek. Of ik bezwaar heb tegen registratie in het Landelijk Schakelpunt (LSP, ook bekend als AORTA).

Op mijn vraag of dat niet hetzelfde is als het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) van een paar jaar geleden, waar ik in februari 2011 al schriftelijk bezwaar tegen maakte omdat men (ook toen) niet kon garanderen dat zorgverzekeraars en andere medi-maffia -laat staan Russische hackers– deze database als medische grabbelton konden beschouwen, is haar antwoord nu resoluut; “Maar nee! ‘t Is nu helemaal veilig, hoor!”

Op mijn vraag hoe zij hier zo zeker van kon zijn, is het antwoord een veelzeggend; “Omdat we die toezegging hebben gekregen!” (..)

Yeah, right.

“En nog wat,” vervolg ik; “men mag zichzelf dan op de borst slaan dat, in tegenstelling tot het EPD vehikel van toen, de database er bij het LSP tussenuit gehaald is (“the middle man”), maar nog steeds ben ik aan de grilligheid van zorgverzekeraars en (andere) Big Pharma overgeleverd want men kan, bij toestemming, nog steeds informatie krijgen over mijn fysieke dan wel mentale gesteldheid. Hoe zit dat?”

“Euh… ” verzucht het arme kind.

– ‘On a roll here’ –

Ik pak mijn internet erbij en ga nog even verder: “Autorisatie module? Verwijsindex? Schakelpunten? Audit logs? Landelijk UZI register? Sectorale berichtenvoorziening? Zorginformatie-makelaar? Allemaal mooie woorden maar wat ís het en wie controleert dat allemaal? CSC Computer Sciences en Nictiz, zeg je?

Ben je je ervan bewust dat dat commerciële bedrijven zijn? Met een winstoogmerk?

En, geef toe; als je als bedrijf een systeem bedenkt en je noemt het zélf GZN (Goedbeheerd ZorgNetwerk) of GBZ (“Goed Beheerde Zorgsystemen“), da’s toch eigenlijk hetzelfde als WC-Eend die WC-Eend als beste WC-reiniger uit de bus laat komen? 

Moet dat vertrouwen wekken bij mij als simpele cliënt?”

Het huppeltje negeert mijn vragen volledig en haar toon wordt grimmiger. 

“U beseft dat u dan zelf uw medische gegevens bij u moet dragen bij een eventueel ziekenhuisbezoek?”

“Ja hoor. Maar A. Ascal, dat onthou ik nog wel, B. daar heb je zelfs app-jes voor tegenwoordig (bijv. ‘Health‘, lokaal opgeslagen op de telefoon. Ook niet waterdicht maar je hoeft ze niet wijzer te maken dan ze al zijn), en C. vermoed ik dat de betreffende specialist best wel even met mijn huisarts kan bellen want die kent mijn medische achtergrond.”

“Oh ja… “ murmelt ze. Met een pinnige “Nah ja, u moet het zelf maar weten…” hangt ze op.

Ik blijf me verwonderen over onze overheid. Geef een ondeugdelijk (gecommercialiseerd!) registratie-systeem van een paar jaar geleden, waar men massaal tegen in opstand kwam wegens rammelende privacy, een ander labeltje, sleutel er een beetje aan en presenteer het vervolgens een paar jaar later als ‘veilig’ en vooral Nieuw! Nieuw! Nieuw!
 
Noem me cynisch, noem me wantrouwend of noem me gewoon een lul, maar zolang er mensen én computers in het spel zijn, valt zo’n beetje alles te hacken.

En ik mag dan voor het moment zg. ‘niks te verbergen hebben’, wie zegt mij dat dat in de (nabije) toekomst niet het geval is? Wat als een toekomstige zorgverzekeraar over mijn (kostbare) aandoening struikelt in dat LSP en mij op basis daarvan deelname dan wel behandelingen of medicijnen ontzegt?

Mwèh. Geef mijn portie voorlopig maar aan Fikkie.

“…Bij alle partijen is er onduidelijkheid over welke data waar ligt en wie er voor verantwoordelijk is. Mariëlle Blankestijn, patiënt met een dwarslaesie, verwoordde het treffend: “Als je ziek wordt, dan ben je opeens allerlei dossiers. Bij de gemeente, bij het CAK, Wmo, de zorgverzekeraar. Het uitwisselen van informatie tussen die dossiers kan mogelijk tegen je keren. Ik weet een voorbeeld van een patiënte die geen recht had op een traplift omdat er ergens ‘terminaal’ stond in een van haar dossiers. Terwijl ze nog jaren leefde.” bron privacynieuws.nl


Méér

Who needs hoveniers anyways? Fuck you, bamboe.


[Zoek de verschillen. Beweeg je muis over de foto’s voor een voor-na impressie]


Je zal wel denken; ‘Heb je hem weer met z’n tuin. Maak jij nou nooit iets mee, Eamel?’

Nou, om eerlijk te zijn; nee. Ik ben, door diverse oorzaken waarmee ik je verder niet zal vermoeien, nou eenmaal niet in de gelegenheid op vakantie te gaan of dagjes-uit en dus haal ik mijn levens-vreugde o.a. uit de inhoud van mijn tuin.

Maar je hebt gelijk als je zegt dat mijn hortus je zo onderhand je neus uit komt en dus denk ik dat het beter is dat onze wegen zich hier scheiden. Geen zorgen; het ligt niet aan jou, het ligt aan mij. 😂

Zo. Nu we dat uit de weg hebben even over het volgende.

Wie ‘t hier (én op de Feestboeks) wél een beetje gevolgd heeft weet dat de levensvreugde hier qua tuin de laatste tijd nogal ver te zoeken was daar ik getergd werd door een vergeten bamboestruikje wat zich ongevraagd als een nazistisch totalitaire dictatuur over een nutteloos stukje achtertuin had ontfermd.

Toen bleek dat hoveniers kennelijk in dit jaargetijde in het geheel geen belang hebben bij werk (geen énkele reactie!) diende ik de spreekwoor-delijke koe dan maar zélf bij de horens te vatten.

Hoewel mijn aandoening nauwelijks enige fysieke inspanning toelaat -althans; langer dan een half uur want chronische vermoeid (PDF)- kan ik niet anders concluderen dat ik dat fascistoïde tyfus-onkruid (excusez le mot) er best wel netjes onder heb gekregen.

Let wel; zonder de ‘hulp’ van de Monsanto‘s, buurmannen en ander-zijds geschikte apparatuur van deze wereld 👊😎

Kortom. Eindstand:

bamboe – eamel = 0-1


(Ter bewijsvoering én het feit dat ik teveel tijd heb, ben ik zo vrij geweest één en ander op beeld te zetten. Een soort van ‘opdat we niet vergeten’-Erlebnis. Je weet tog.)


2 - Voor
2 - Na

Méér