Tag Archives 2005

Tattoo (2)

Uit den Ouden Doosch

Troch Posted on 2 reaksjes 96 x besjoen

Ik heb 'ze' volgens mij nog nooit geopenbaard, de foto's van mijn tattoo-gerelateerde ontmaagding. Sterker nog; kan er niets meer over terugvinden in 't archief.

Feit is wel dat ik deze nabeeldjes, terwijl ik hier één en ander zo'n een beetje aan het her-ver-herstructureren was, tegenkwam en een gevoel van melancholie mij ten deel viel.

Het was een warme dag, waarschijnlijk ergens in 2005 die eerste augustus van het jaar 2006.

Om eerlijk te zijn; ik kan me er weinig van herinneren. Ik was niet beneveld ondanks ’t stigma wat de stad met zich meedroeg/draagt (hallooo: Amsterdammmm) en ook niet beschonken. Het lag eveneens niet aan het gezelschap, dat was uiterst charmant. Kortom; beats me. Wellicht zat ik met m’n gedachten ergens anders (tacky-alert!)

Hoe dan ook; om mijn gedachten te verzetten werd het dus een dagje hoofdstad. Op visite bij Xeanette; een destijds populaire dame (en Frysk!) op ’t grote internet met een hardnekkig optimistische kijk op ’t leven en een talent voor (non-) relaties en vooral ’t opnotuleren ervan.

Om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan (lees; toegeven aan een impuls want een eamel in gezelschap van een vrouw = spontane geldingsdrang) lopen we Tattoo Peter binnen, volgens X. de oudste tattooshop van ons land. Of van Amsterdam; daar wil ik vanaf zijn.

En terwijl ik mezelf nerveus neervlij in een van zweet plakkende tandartsstoel begint de tattoeerman aan datgene waarvoor hij voor aangenomen is; tatoeëren. Ik ben niet van de zeemeerminnen, dromenvangers en ‘voor moeder’-tattoo’s en dus wordt het iets wat ik een aantal jaren daarvoor op datzelfde internet ben tegengekomen en al die tijd bij me draag; een subtiel oog wat net zo goed een vis zou kunnen zijn of andersom (zie boven).

Ankh

Enfin. Terwijl de vis/het oog ligt bij te komen onder een matrasje van gaas besluit ik van mijn laatste centen een belofte in te willigen. Een belofte, gedaan aan de dame waar het verdriet achter voornoemde tacky-link vandaan kwam, om hiermee het bestaansrecht van wat-eens-was-maar-nooit-meer-zal-zijn te vereeuwigen in de vorm van een Ankh, subtiel weggestopt in de schaamstreek. Waar anders?

En zo gebeurde het dat ik die bewuste avond vertrok richting huis met twee tattoo’s, twee pleisters en twee dierbare herinneringen rijker …

1. Crappy pics, ik weet 't, maar gemaakt met een Nokia 3310 o.i.d.

Nipslip

Troch Posted on 0 reaksjes 75 x besjoen

Ze riep me. Bij de deur. Buuvje.

"Buurman!"

Ik, lui van een dag 'hard' werken, kon mezelf met moeite uit de bank trekken.

Bij de deur aangekomen vroeg ze me of ik verstand had van elektriciteit. For the sake of it moest ik hier ff een leugentje voor bestwil doen en zei 'ja'. Want een lamp ophangen kan een iedereen en buuvje is een lust voor het oog met 'r voluptueuze vormen, d'r knalblauwe kijkers en zwoele vocale kwaliteiten. Wie kan daar nee tegen zeggen? Maar dat terzijde.

Anyway.

Ze had namelijk problemen met d'r stoppen. Die sloegen steeds door. En nu waren ze op; d'r stoppen.

Nu wilde het toeval dat ondergetekende net een voorraadje had aangelegd in verband met eerdere kom-laat-ik-es-een-lampje-ophangen-ervaringen en aldus toegepast. Maar wat er ook gebeurde; 't lampje in de slaapkamer bleef uit. Sterker nog; de ene na de andere stop sloeg door. Kortom; kortsluiting. Zover reikte (reek?) mijn kennis nog wel.

In haar slaapkamer aangekomen (OMG; haar slààpkamer! 😍) de trap bestegen en ja, hoor; na luttele minuten was daar de oorzaak van al dit stoppenleed: twee draden, volledig gestript en voornamelijk met elkaar verbonden i.p.v. de bedoelde tegenpool, d.m.v. een kroonsteentje. Dus plus en min deelden elkaars gezelschap. De meeste stoppen kunnen niet tegen zoveel stroomgeweld en sluiten kort. Hoe kreeg ze het voor elkaar?

Maar toén…

Terwijl ze aan 't kletsen sloeg (over haar slaapkamer, alles wat ze nog van plan was die avond, de inrichting van d'r huis, blablabla) keek ik incidenteel naar beneden.

En wat daar ik zag deed mijn eigen hormonale stoppen doorslaan. Zij gunde me, al dan niet ongewild (aan #[wiki]metoo[/wiki] deden we toen nog niet), een kijkje achter de schermen van haar kanten bh-tje, tevergeefs weggestopt in zo'n half-afgebreid mohair-achtige navelsweatertopje.

Sodeju. Die róndingen, dát roze tepelhofje… 😛

Man, man, man. En met de kennis van nu kan ik hier oprecht zeggen dat toen, op die dag, op dat moment en voor het eerst, damespraat mij niet lang genoeg kon duren.

Het werd nog een lange nacht…

The Bigger Picture

Zondagswijsheid voor iedereen

Troch Posted on 0 reaksjes 105 x besjoen

Soms.. soms dien je jezelf een stevige schop onder je aars te geven om bepaalde zaken in een ander perspectief te bekijken.

Wekenlang heb je jezelf laten verzinken in een poel van zelfmedelijden, afvragend waarom en hoe het zover had kunnen komen.

"Jaren geleden was onsch aller Mr. Max Moscowitz onderwerp van een of ander This Is Your Life-aftreksel. Hem werd gevraagd hoe hij 't toch zo goed had kunnen bolwerken, het feit dat zijn hele familie vergast is in strafkampen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Max dacht na en gaf gedecideerd antwoord: "Relativeren. Relativeren tot Nul."

En hoewel dat niet voor alles opgaat, wat misschien wel beter is, is deze uitspraak me altijd bijgebleven.

Je kunt blijven hangen in dat-wat-was-maar-niet-meer-is of juist jezelf een nieuwe visie aanmeten, gebruik makend van datgene wat je tot dan toe dwars gezeten heeft.

Maak van je probleem een uitdaging. Zodat je later kunt zeggen; "Het was even door de zure appel heen bijten maar kijk; 't is beter zo…"

Zondagwijsheid, u kosteloos aangeboden door wij van eamel, eamel & eamel.

Geen dank.

Dirkjan! uit de vloei

↓