Moblog | En Er Zij Licht

humping2Timber bij de buren.

Daar sta lig je dan. Na tig-jaren dienst. Eerst delft je kleine broertje het onderspit en niet veel later lig je zelf in rabatdelen op de stoep.

Jàrenlang heb je koerende duifgezinnetjes gehuisvest, vleermuisjes een veilig heenkomen bezorgd en de buurt het aangezicht bespaard van dat lelijke wijf van nummer 81.

Maar goed; je werd té groot., té log, té hoog en zòmaar -in de bloei van je leven- ruw aan je laatste rustplaats onttrokken.

MAAR WAT EEN LICHT IN HUIS INENEN!!1!

Dàt hadden we dus véél eerder moeten doen. Ik zeg; dòòd aan alle bomen. Je kan van ‘m vinden wat je wil maar die vermaledijde Paulus had dat potdomme al vroeg in de gaten;

“Laten we ons ontdoen van de praktijken van de duisternis en ons omgorden met de wapens van het licht.” 

– Brief van Paulus Pietsma aan de Romeinen 13, 12bc

En Hij Zag Dat Het Goed Was. Amèn.

IMG_3891


Méér

Poltergeist Scary lamp at the buren

poltergeistMen had ‘t er al zijdelings eens over gehad, de buren. Over niet-te-plaatsen-geluiden en dat soort zaken. Of mevrouw die, gezeten op de bank, de hond gezelschap hield en plots werd opgeschrikt door klopgeluiden komend dan weer vanuit de achtertuin, dan weer van voor. Ook de lamp in de voorkamer leek een eigen leven te leiden door, uit ‘t niets, zichzelf aan te knippen…

Jij, als trouwe lezer, weet zo onderhand; den eamel heeft niks, nada, njente met ‘t spirituele. Mijn motto is nog altijd: seeing is believing. Het gristendom, geesten en Piet Paulusma; alles gaat aan mij voorbij wegens hardnekkig ongeloof. Tòt vanmorgen…

Enfin. De buren zijn op huwelijksreis. Uw eamel, de beroerdste niet, is gevraagd de katten van voer te voorzien en bij tijd en wijle over de drempel te schoppen naar dat wat buiten heet.

Ik ben nog maar amper binnen of het licht springt aan. Zomaar. Uit zichzelf. En niet, zoals de verhalen gaan, alleen maar AAN. Nee, AAN én UIT. UIT én AAN. Niet snel maar tergend langzaam. AAN. UIT. AAN. UIT. Ik ben beduusd. Van m’n à propos. Tot mijn verbijstering kom ik erachter dan niet alleen de schakelaar op standje UIT staat maar kan ik me ook herinneren dat twee lampjes net voor ‘t vertrek van de buurtjes dienst weigerden wegens kapot.

Kennelijk nog alert genoeg besluit ik ‘t fenomeen vast te leggen met m’n smartphone. Want dit moét gedeeld worden. Eenmaal van de schrik bekomen de katten de deur uit gedaan en, wonder-boven-wonder, na enig gemorrel aan ‘t lichtknopje, de verlichting uitgezet.

Net, voor dit schrijven, nog door de ramen gegluurd. Guess what

– Voor de fun of it het filmpje voorzien van enkele geluidseffecten. Ook ter bescherming uwer slakkenhuis gezien ‘t feit dat des eamel’s monotone gemurmel (tegen de kat) nu niet direct tot vochtige oksels leidt…
– Zoals te zien loop ik om de lamp heen om te bewijzen dat ik niet aan de schakelaar zit te frummelen. En ja; ik was alleen …