Nederland – Costa Rica

– Kak. Verkeerde datum. Vergeef mij, het was de opwinding die sprak. –

leeuwInderdaad; inmiddels alweer net zo spannend als de krant van eergisteren maar deze is voor mijn annalen.

Dat je ‘t even weet.

Anyway; in het kader van één of ander WK Futbal in Brazilië organiseert Cafe Moods te Oud-Beijerland één van z’n roemruchte pleinfeestjes.

En wij waren erbij.

Ik hoef hier weinig woorden aan vuil te maken, u en die andere 7 miljoen medeburgers hebben dit weekend niet onder een steen geleefd mag ik aannemen, en dus presenteer ik u: het WK, achtste finale, Nederland-Costa Rica, een artist impression*.

(*crappy video, crappy montage, crappy geluid, crappy muziek en crappy foto’s – alert. Maar ‘t heet dan ook niet voor niets een impression)

Dames; woensdag weer zo’n thriller?

Vooruit; nog éénmaal, om ‘t af te leren. Krul, Jack van Gelder en het onvermijdelijke kippenvel tot gevolg 

[beelden vermoedelijk wellicht enigszins ietwat onvrijwillig afgestaan door de NOS]

ticoEn efecto; ahora ha sido tan emocio-nante como el periódico el día antes de ayer, pero esto es para mis archivos. Eso usted lo sabe como.

De todos modos; en el contexto de alguna Copa del Mundo en Brasil Moods Cafe en Oud-Beijerland, Holanda, organiza a Miramichi una de sus famosas fiestas de plaza. Y nosotros estábamos allí.

Necesito aquí para hacer unas palabras a la suciedad y otros 7 millones de ciudadanos tienen este fin de semana no está viviendo bajo una roca debo tomar, y por eso me presento a: Mundo, octavos de final, Holanda, Costa Rica, la impresión de un artista*.

(*Cutre montaje de video es malísima, mal sonido, la música y las fotos de mierda mierda – de alerta, pero se llama no es para nada esa impresión.)

Mujer; miércoles otra vez un thriller?

Delantero; una vez más, para aprender que lo apaga 

Méér

Ad Helviam matrem de consolatione De rijkdom van de ratio

Negen- en twintig euro heb ik betaald voor het afdrukken van vier fotorolletjes die ik afgelopen week ergens in een doos terugvond.

Opgewonden bracht ik ze naar de fotowinkel (inderdaad; geen idee dat die nog bestonden) met in het achterhoofd het idee dat deze rolletjes minstens twintig jaar oud moesten zijn en ongetwijfeld de mooiste herinneringen zouden herbergen.

Herinneringen aan ‘toen alles nog goed was‘ of meer ‘toen alles nog goed leek‘. Visioenen van Friesland of van kibbutzim. Misschien wel beelden van mijn broer of andere familieleden. Mijn toenmalige werk of nóg spannender zaken.

Kortom: ik kon niet wachten…

De desillusie bleek groter dan de opwinding; half volgeschoten rolletjes van individuen waarvan ik geen idéé heb wie ‘t zijn en wat men aan het doen is (zie bovenste foto).

Maar ook redelijk recente testplaatjes van de lokale audio- en fotoboer en, da’s dan wel weer aardig, enkele nabeelden van ‘Bestie’ Raymoge hij rusten in vrede – uit de tijd dat we samen nog een cursusje Analoge Fotografie deden in Delft of zo.

Kortom: major bummer (op die van Ray na, dan). 

Hoe waar blijkt het cliché:’Het verlangen naar iets blijkt meer bevrediging te schenken dan het uiteindelijk hebben ervan‘..

‘t Is sa. En net oars.

Instagram

Cute. Voormalig buurmeisje aka ‘peet’-dochter Koekie in de Instagram: ‘n interessante app waarmee je je Iphonefoto’s (Iphoto’s?) een vintage-touch mee kan geven.

Het principe van followers en following kan ik nog niet geheel mijn hoofd omheen krijgen maar de plaatjes zijn in ieder geval eyecandy.

Dat dan weer wel. ♥