Tag Archives Standaard meuk

Female Photographer

Troch Posted on 0 reaksjes 33 x besjoen

femalephoto

En daar stond ik dan, tussen duizenden mensen. Op het kruispunt van een 5-tal winkelstraten. Waar zou ze naar toe gelopen zijn? Waar zou ik naar toe gegaan zijn? Zou ze, voor ‘t gemak, rechtdoor gekozen hebben? Of had ze de kades nog niet gehad? Nee. Ik zou richting de haven gelopen zijn….

En dus geschiedde: Eamel draaide een kwart slag, al spiedend de haven af. Zou ze? Of..

En ja! Daar liep ze!

Een uur daarvoor Wij, een goede (ex-)vriendin en ondergetekende, stonden wat te kletsen. Het was druk en zoals gezegd, erg veel rommel. Ik zat tijdens het gesprek wat om mij heen te staren totdat ik een bijzondere verschijning ontwaarde; ze was blond, keek met staalblauwe ogen observerend om haar heen, de krioelende mensenmassa op een zakelijke manier tot zich nemend. Ze zag er bijzonder smaakvol uit; strak oranje shirt, knie-kort spijkerrokkie en afgemaakt met modieuze Converse-gympen. En… ze was voorzien van een enorme fotocamera….

Het moet een raar gezicht geweest zijn; ik als een kwijlende pup gefocust op haar engelachtige verschijning. Ik kon mijn ogen niet meer van haar af houden tot het moment dat mijn gesprekspartner mij wakker schudde met 1 of andere vraag… Nadat ik deze beantwoord had en inmiddels alweer in gedachten verzonken de ‘gebeurtenis’ nog ‘ns aan m’n netvliezen voorbij liet gaan, hoorde ik vaag achter me een dame zeggen:”Ik moet nu gaan, hoor. Ik heb haast en moet nog naar een volgende project…” Mezelf omdraaiend zie ik haar verdwijnen in de mensenmassa…. Zucht.

Een half uur later Nog steeds moest ik aan haar denken. ‘t Was te mooi; jonge dame, mooi en kennelijk een hobby/werk wat ongeveer mijn levens-ambitie belichaamd; fotografie en daar nog voor betaald worden ook.

Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en haar op te zoeken. Ik bedoel; nee heb je, ja kun je krijgen, toch? Ik verexcuseerde mij bij m’n praatgenoot en toog het dorp in. Echter de moed begon mij al gauw in de schoenen te zinken; mensen, mensen, mensen. Honderden, duizenden zelfs. Hoe moest ik in godsnaam hier haar vinden? Het werd erger; het kruispunt van winkelstraten…

Ik liep richting haven. Keek wat rond, verwonderde mij nog even over het feit waar toch al die rommel voor rommelmarkten vandaan komt: zijn daar speciale fabrieken voor? Rommelmarktfabrieken? Het moet toch ergens ophouden? En terwijl ik mij dat ietwat sullig zat af te vragen, zag ik haar. Was zij het? Zeker weten? Ja! Ze was het! We liepen elkaar tegemoet. En voordat ik het besef had dat het aanspreken van onbekende dames bij ons in de familie best wel een heikel onderwerp is, of meer een chronisch gebrek aan lef-chromosomen, hoorde ik mezelf tegen haar zeggen:”Mag ik jou wat vragen?” En ze lachtte… “Ja, hoor! Wat wil je weten?” “Wel, euh… euhm.. Ik.. Jij bent volgens mij professioneel fotografe, is ‘t niet?” “Ja, klopt…” En een gesprek ontspon zich. Over persbureau’s, deeltijdbanen, vormgeving, hi-res kapitaalvretende digicamera’s en hoe mooi ze eigenlijk wel was.. (oops.. die ontschoot mij. Gelukkig, ze moest erom lachen.. )

Ze gaf me haar kaartje (Joepie! Ze gaf me haar kaartje!) en terwijl ik aanstalten maakte terug te lopen, zei ze;”Ik loop even met je mee, ik moet die kant ook op..”(Oh, euforie!). We namen lachend afscheid, bovenop de dijk. En ik keek haar na. Tot ze in de mensenmassa verdween..

Zondagmorgen, 9 uur. Net voor het moment dat ik deze ontboezeming tot het net toevertrouwde, had ik ‘m nog even in m’n handen; haar visitekaartje. Ze heet Y. Ze woont in het Rotterdamsche. En werkt voor een lokaal persbureautje. En haar nulzes staat mij, voorbedrukt, aan te staren….

Zal ik… ?

 

Frappant

Troch Posted on 0 reaksjes 23 x besjoen

Hoewel een chat van afgelopen nacht (men-talk, ey, D.? :-)) en de voorgaande post anders doen vermoeden (zeg, waar blijft nou die discussie? ;-)), blijkt Kerst dit jaar heel anders uit te pakken voor Us Eamel. Close friends, hard liquor, sfeervol kerstdiner en chilling music. En blijkt maar weer eens dat de theorie “Je moet nergens hoge verwachtingen van hebben, dan valt het altijd mee” wederom bewaarheid wordt…

Minpuntje: vier aanstekers gejat. Say, guys ‘nd girl: waar is jullie Kerstgedachte?

Zo. Op naar ‘t volgende Diner (en u allen een prettige tweede Kerstdag, uiteraard.. :-))

UPDATE 22.43 uur; tel daarbij op (Club Sandwich) DUDOK Rotterdam. A bunch of nice friends. Een Jameson, bottled 1991. En, last but certainley not least; De Ware Kerstgedachte. Die van Eamel kan in ieder geval niet meer stuk… Halleluhjah! 😀

↓