En toen was het winter (Voor de annalen)

Verder niet zo heel bijzonder, dit stukske; sneeuw hebben we tenslotte allemaal gezien, vandaag. Maar ‘t feit dat het al even geleden is dat er überhaupt iets van dat witte goedje naar beneden kwam is wél een postje waard, me dunkt.

Tel daarbij op dat ‘t (hopelijk) één van de laatste updates is inzake mijn tuin en het zou bijna een schande zijn om er niet over te schrijven.

Anyhoe.

Vanmorgen voor de leut even m’n statief voor het bovenraam geplempt, Iphone erin, iMotion timelapse-appje aangeslingerd et voila; enkele uren later een beeldend verslag van vallende sneeuw op een dijk in ons Oud-Beijerland onder begeleiding van Vivaldi’s Four Seasons, Second Movement (Winter), Largo. Je weet tog.

Wat ik zeg; niet erg bijzonder maar ‘t is er tenslotte weer één voor de annalen.
(hier op Instagram | hier HD op de Youtubes)

~ Mijn liefde voor de winter in één toepasselijk liedje . Yazoo – Winter kills ~


[jwplayer player=”56″ mediaid=”51761″]


Méér

Winter. Klaar. It's my garden and ....

Tuin 1

Vandaag precies een week geleden, letterlijk de laatste zomerdag van 2014, overviel mij een ongekende wil dwang tot productiviteit.

Daar mijn huis zich -gelijk een Oostduits ziekenhuis in betere tijden- altijd in een spik-en-span zijnde hoedanigheid bevindt #not, restte mij niets anders dan deze eruptie van energie te botvieren op datgene wat ons dit jaar zoveel plezier heeft gebracht:

mijn tuin

En zo geschiedde.

Mevrouw en ik staken de spreekwoordelijke handen uit de mouwen, ditmaal gekleed, en ontdeden de tuin – van haar karakteristieke overbegroeiing.

Met pijn in het hart want dit oh zo groen-geschakeerde bladerdek bracht ons deze zomer koelte als het te heet was en droogte als de regen te nat werd.

Een halve dag, drie bloedblaren en heuse spierpijn later Zagen Wij Dat Het Goed Was.

Dag tuin! Tot volgend jaar!

Tuin 2

muur

schuur

Voor de annalen | Winter 2010 It's my garden and ....

Naamloos-1Vòòr de conversie had ‘t nog een bijzonder Bloemendaal-esque loungemuzakje, gevonden op één of ander dubieus Martini-premiumcd’tje, wat de beelden een sfeervol inkijkje gaf in datgene wat vandaag tot een absolute winterdag maakte.

Nà de conversie verwerd het echter een creepy geluidsbrij waar een duistere basgitaar zwartwit beelden begeleidt op een manier waarop je elk moment Robert Englund tegen het messcherpe lijf denkt te lopen. Ik heb ‘t maar zo gelaten.

14:58 minuten lang Het Witte Niets.

Anyway. Dan maar onbedoeld film-noir blanc. Mag ik u presenteren; eamel‘s room with a view, een midwinter impressie.