't Werd de deur naar mijn toekomst, zeg maar, negen jaar gelee. Letterlijk. Vele malen heb ik 'r daarna geopend en (bijna) even zovele gesloten. Altijd met een knal want zwaar. Ik heb ervoor gerookt en m'n cappucino genoten (jawel; de beste automatencappucino ever lived made!). Heb er (een) dame(s) aan ontvangen en voldaan door zien vertrekken. Politiemannen, al dan niet in burger en vele, vele ouders, verzorgers, broertjes, zusjes, advocaten en collega's.
Heb er beschonken medeburgers zien urineren en agressieve kutmarokkaantjes de familieorde zien verwoesten herstellen. Voorbijgangsters werden er besproken, -gangers de weg gewezen. Talloze Roti's zijn de deurklink gepasseerd evenals de vele Dell-etjes. Ontelbaar zijn de momenten waarop ik m'n auto voor haar drempel (dubbel) parkeerde, overigens met wisselend succes.
En ineens staat ze daar, op Google Streetview. Fier en onverwoestbaar als altijd. In tegenstelling tot haar sponning waarvan de dagen zijn geteld. De deur van Bergstraat 1. Dat was gewoon mijn deur.
