Busted! Diefstal Voor Dummies

Hij die een zaak die hem niet toebehoort, bedrieglijk wegneemt, is schuldig aan diefstal. 
– (art. 461 Belgisch Strafwetboek).

Omdat mijn mevrouw onze gezamenlijke afspraak heeft geschonden (“We doen met Kerst niet aan kadootjes, hoor!”) en dus gemeend heeft er goed aan te doen iets voor uw Eamel onder de boom te leggen, kon ik niet anders dan zelf ook op zoek te gaan naar iets voor haar.
#biatch #morelechantage

Omdat het geld mij ook niet op de bevallige rug groeit moest ik creatief zijn en besloot ik me dit jaar eens te wagen aan proletarisch winkelen.

Voor alles een eerste keer, nietwaar?

Ik stap een willekeurige winkel in, zie een leuk geschenkverpakking-kje met wat badluchtjes en dergelijke, dat vinden vrouwen leuk, en besluit dat volkomen ongezien in mijn binnenzak te prakken.

Helaas past zoiets niet want manboobs hebben ook ruimte nodig, en dus heb ik de boel de boel gelaten en een leuk trosje bruine bio-bananen laten inpakken.

Groot was echter mijn schrik toen ik niet veel later beveiligingsbeelden via de Whatsapp ontving waarop onderge-tekende druk bezig is ongeoorloofd een geschenkverpakking tot zich te nemen. 

Moraal van dit verhaal; jat nooit spullen uit de winkel waar je mevrouw haar betaalde werkzaamheden verricht. (..) Of, volgens Koningin Maxima‘s legendarische woorden; “Den Eamel is een beetje dom.”

Ik wens U een Plezante Kerst, veel Liefde en nog meer Kadootjes toe.

Méér

Touch Disease (Over Apple's Dikke Vinger En Andere Overwegingen)

Vooropgesteld; mijn laatste smartphone Iphone is altijd de beste telefoon die ik tot dan toe heb gehad. Sneller, betere foto’s en, wanneer ge-jailbreakt, nòg meer mogelijkheden dan alle voorgaande toestellen bij elkaar.

KAN NIET ZONDER
Ik doe er m’n bankzaken mee, m’n navigatie, ik bekijk er mijn porno films op wanneer ik in bad lig, of live naar DWDD. Mijn telefoon- en Whatsappgesprekken worden automatisch opgenomen en in de cloud gezet -je weet nooit wanneer zoiets handig uit kan pakken- en wanneer niet, heb ik daar een voice-mail appje voor. En, zoals gezegd, sinds de kwaliteit van die iFoto’s gevoelsmatig die van mijn Nikkon 300D zwaar overtreffen, kan ik ook dààr niet meer zonder.

Of toch wel?

KUREN
Circa twee weken geleden begon mijn Iphone 6+ vreemde kuren te vertonen; het liet volstrekt willekeurig een grijze balk aan de bovenkant van het scherm zien maar erger; de ‘touch’ bediening deed niks meer.
Bummer. ;-(

De ‘Home’-knop daarentegen deed het nog wel en ook het ‘swipen’ gaf geen probleem maar verder dan dat kwam ik niet. Mùùrvast, dat ding.

JAILBREAK?
Eerst dacht ik dat het aan de jailbreak (ssst!) lag, het komt vaker voor dat zoiets mijn telefoon (softwarematig) om zeep helpt, maar ik kwam er al gauw achter dat het een wereldwijd probleem betrof.

‘TOUCH DISEASE’
Om een lang verhaal kort te maken; men noemt het ‘Touch Disease‘, het heeft iets te maken met de solderingspuntjes bij de chip die -bij regulier gebruik- loslaten wegens ontberen van een metalen beschermingsplaatje -wat alle andere Iphones wél hebben- en, oh ja; iets met ontbrekende underfill (da’s de snot die ertussen hoort te zitten).

GARANTIE ME REEDT
Anyhoo. Gevolg is een volledig onbruikbare telefoon en Apple ontkent, zoals gewoonlijk, zijn verantwoorde-lijkheid (“Apple geeft een garantie van 1 jaar. Jouw toestel is 18 maanden oud dus fok jou”).

tekst gaat verder onder de video ↓

Méér

Goed Nieuws Show (want een gezonde thorax willen we allemaal)

blazen_800

Chest400

Niet mijn thorax.

“Verbazend. Werkelijk verbazend.” mompelt ze en ze kijkt nòg eens naar het -net uitgeprinte- lijstje wat voor haar ligt.

“Als ik dit aan een collega zou laten zien, zonder enige voorkennis, zou diegene zeggen dat dit ‘t profiel van een gezonde niet-roker is. Wonderlijk.”

Ik zit bij de longmevrouw in ons dorpse medisch centrum. Om de zoveel tijd laat ik me controleren. Niet vanwege een latente aanleg voor hypochondrie maar gewoon, omdat het kan en alleen maar als ik m’n eigen risico al heb opgebruikt want wat er ook op mijn rug groeit, geld is het nog steeds niet. Enfin. 

Vanwege mijn aandoening (waar ik ‘t nog steeds een keertje over moet hebben hier maar lang verhaal) loop ik dus eens in de drie maanden dit pand binnen om mijn bloed te laten controleren op excessen.

En omdat ik laatste tijd opvallend veel COPD patiënten in m’n omgeving heb, besloot ik daar een longonderzoekje aan vast te koppelen. Ook dat was tenslotte alweer een jaar of acht geleden. Medisch shoppen, ik kan dat.

“Ik begrijp er niks van.” gaat ze verder; “Uw thorax is als die van een jongeman.”

Ik heb geen idee wat een thorax is maar deel haar vreugde. “Maar natuurlijk,” zeg ik; “mijn thorax en ik, dat zijn twee handen op één buik. We koesteren elkaar.” en lach er een beetje schaapachtig bij.

Alsof ze mijn onkunde kan ruiken zegt mevrouw; “Uw thorax is alles wat uw ribbenkast omsluit; uw hart, uw longen en datgene wat daar tussen zit.” 

“Oh ja.” is alles wat ik uit kan brengen.

“Gebaseerd op uw profiel;” gaat ze verder; “-man, vijftig, 1.82 mt., 92 kg., stevige roker-  zou je verwachten dat de longinhoud tussen de 50 en 65 procent zou zitten. De uwe is 77%. Da’s slechts twee procent verwijderd van de 79% die als 100% geldt voor mensen die aan hetzelfde profiel voldoen maar nog nooit hebben gerookt. Kortom; ik snap hier niks van.’

“Daarbij opgeteld heeft u -wat wij noemen- een slank hart. Juiste proporties, geen zichtbare vervetting, etc. Kortom; ook daar het orgaan van een jongeman.”

Hoewel ik natuurlijk niet trots ben op mijn -inmiddels- 32-jarige rookverslaving, daar zou ik liever vanaf zijn, kan ik enige opluchting niet onderdrukken.

In ieder geval één zorg minder. Nu nog even die vermaledijde nepkanker te lijf en ik ben weer het mannetje.

Terwijl ik de deur uitloop roept de longmevrouw me na; “Zie het niet als een aanmoediging, hè?”

Ik zeg: “Nee, hoor. Natuurlijk niet.” , grinnik een beetje dom en steek er buiten nog stiekem eentje op.

Want Carpe Diem, weet je.

Méér

Beste Bolletje Een open brief aan mijn knäckebrödleverancier

update 1 | update 2

bestebolletje800

Beste Bolletje, Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik geen liefhebber ben van ontbijt. Vooral omdat brood ‘s morgens vroeg niet te hachelen is en daarnaast smaakt het nog steeds niet naar koffie. 

Ik denk dus dat we veilig kunnen stellen dat ik in principe niet tot uw doelgroep behoor.

Echter, u moet weten; ik was vroeger al fan van knäckebröd en ik was destijds zelfs bereid om die peuk en koffie opzij te zetten voor zo’n overheerlijk crackertje. Helaas kon dit mijn moeder niet bekoren; “Ben je belazerd? Knäckebröd is hartstikke duur! Drink je koffie op en druk die peuk uit,  je moet naar school.” Ja, ja, het leven van een negenjarige gaat niet over rozen.

Enfin.

Blijdschap was mijn deel toen ik minstens dertig jaar later uw knäckebröd zag staan in de schappen van de lokale Albert Heijn. “Altijd vers. 4X4” stond erop. Mijn geluk kon niet op. Vooral dat 4×4 sprak mij aan want vier crackers, da’s precies genoeg voor één ontbijt. U heeft daarover nagedacht!

En zo eet ik al jaren uw knäckebröd, tot groot genoegen. Heel gebalanceerd; twee met kaas, één met jam en als afsluiter één met veel boter én hagelslag. Dat alles weggespoeld met Albert Heijn’s Basic Drinkyoghurt (aardbeiensmaak, uiteraard). Yummy!

Echter, U kunt zich voorstellen dat de teleurstelling groot was toen ik vanmiddag het zoveelste pak Sesam knäckebröd opentrok en tot mijn schrik ontdekte dat er in twee van de vier verpakkingen niet vier crackers zaten maar drie! DRIE!!1 Ik was verbijsterd! Hoe moest dat nu? Daar ging mijn volledig uitgekristalliseerde ontbijtje! Het huilen stond me nader tot het lachen.

Om een lang verhaal kort te maken; met tranen in mijn ogen heb de resterende drie knäckebröden genuttigd met het vooruitzicht morgen hetzelfde proces te moeten doorstaan.

Ik vraag geen compensatie. Dit was slechts ter kennisgeving. Leed uit een pakje knäckebröd; het bestaat dus écht. Met een traan en een vriendelijke groet, Eamel.

Méér