Touch Disease (Over Apple's Dikke Vinger En Andere Overwegingen)

Vooropgesteld; mijn laatste smartphone Iphone is altijd de beste telefoon die ik tot dan toe heb gehad. Sneller, betere foto’s en, wanneer ge-jailbreakt, nòg meer mogelijkheden dan alle voorgaande toestellen bij elkaar.

KAN NIET ZONDER
Ik doe er m’n bankzaken mee, m’n navigatie, ik bekijk er mijn porno films op wanneer ik in bad lig, of live naar DWDD. Mijn telefoon- en Whatsappgesprekken worden automatisch opgenomen en in de cloud gezet -je weet nooit wanneer zoiets handig uit kan pakken- en wanneer niet, heb ik daar een voice-mail appje voor. En, zoals gezegd, sinds de kwaliteit van die iFoto’s gevoelsmatig die van mijn Nikkon 300D zwaar overtreffen, kan ik ook dààr niet meer zonder.

Of toch wel?

KUREN
Circa twee weken geleden begon mijn Iphone 6+ vreemde kuren te vertonen; het liet volstrekt willekeurig een grijze balk aan de bovenkant van het scherm zien maar erger; de ‘touch’ bediening deed niks meer.
Bummer. ;-(

De ‘Home’-knop daarentegen deed het nog wel en ook het ‘swipen’ gaf geen probleem maar verder dan dat kwam ik niet. Mùùrvast, dat ding.

JAILBREAK?
Eerst dacht ik dat het aan de jailbreak (ssst!) lag, het komt vaker voor dat zoiets mijn telefoon (softwarematig) om zeep helpt, maar ik kwam er al gauw achter dat het een wereldwijd probleem betrof.

‘TOUCH DISEASE’
Om een lang verhaal kort te maken; men noemt het ‘Touch Disease‘, het heeft iets te maken met de solderingspuntjes bij de chip die -bij regulier gebruik- loslaten wegens ontberen van een metalen beschermingsplaatje -wat alle andere Iphones wél hebben- en, oh ja; iets met ontbrekende underfill (da’s de snot die ertussen hoort te zitten).

GARANTIE ME REEDT
Anyhoo. Gevolg is een volledig onbruikbare telefoon en Apple ontkent, zoals gewoonlijk, zijn verantwoorde-lijkheid (“Apple geeft een garantie van 1 jaar. Jouw toestel is 18 maanden oud dus fok jou”).

tekst gaat verder onder de video ↓

Méér

Goed Nieuws Show (want een gezonde thorax willen we allemaal)

blazen_800

Chest400

Niet mijn thorax.

“Verbazend. Werkelijk verbazend.” mompelt ze en ze kijkt nòg eens naar het -net uitgeprinte- lijstje wat voor haar ligt.

“Als ik dit aan een collega zou laten zien, zonder enige voorkennis, zou diegene zeggen dat dit ‘t profiel van een gezonde niet-roker is. Wonderlijk.”

Ik zit bij de longmevrouw in ons dorpse medisch centrum. Om de zoveel tijd laat ik me controleren. Niet vanwege een latente aanleg voor hypochondrie maar gewoon, omdat het kan en alleen maar als ik m’n eigen risico al heb opgebruikt want wat er ook op mijn rug groeit, geld is het nog steeds niet. Enfin. 

Vanwege mijn aandoening (waar ik ‘t nog steeds een keertje over moet hebben hier maar lang verhaal) loop ik dus eens in de drie maanden dit pand binnen om mijn bloed te laten controleren op excessen.

En omdat ik laatste tijd opvallend veel COPD patiënten in m’n omgeving heb, besloot ik daar een longonderzoekje aan vast te koppelen. Ook dat was tenslotte alweer een jaar of acht geleden. Medisch shoppen, ik kan dat.

“Ik begrijp er niks van.” gaat ze verder; “Uw thorax is als die van een jongeman.”

Ik heb geen idee wat een thorax is maar deel haar vreugde. “Maar natuurlijk,” zeg ik; “mijn thorax en ik, dat zijn twee handen op één buik. We koesteren elkaar.” en lach er een beetje schaapachtig bij.

Alsof ze mijn onkunde kan ruiken zegt mevrouw; “Uw thorax is alles wat uw ribbenkast omsluit; uw hart, uw longen en datgene wat daar tussen zit.” 

“Oh ja.” is alles wat ik uit kan brengen.

“Gebaseerd op uw profiel;” gaat ze verder; “-man, vijftig, 1.82 mt., 92 kg., stevige roker-  zou je verwachten dat de longinhoud tussen de 50 en 65 procent zou zitten. De uwe is 77%. Da’s slechts twee procent verwijderd van de 79% die als 100% geldt voor mensen die aan hetzelfde profiel voldoen maar nog nooit hebben gerookt. Kortom; ik snap hier niks van.’

“Daarbij opgeteld heeft u -wat wij noemen- een slank hart. Juiste proporties, geen zichtbare vervetting, etc. Kortom; ook daar het orgaan van een jongeman.”

Hoewel ik natuurlijk niet trots ben op mijn -inmiddels- 32-jarige rookverslaving, daar zou ik liever vanaf zijn, kan ik enige opluchting niet onderdrukken.

In ieder geval één zorg minder. Nu nog even die vermaledijde nepkanker te lijf en ik ben weer het mannetje.

Terwijl ik de deur uitloop roept de longmevrouw me na; “Zie het niet als een aanmoediging, hè?”

Ik zeg: “Nee, hoor. Natuurlijk niet.” , grinnik een beetje dom en steek er buiten nog stiekem eentje op.

Want Carpe Diem, weet je.

Méér

Beste Bolletje Een open brief aan mijn knäckebrödleverancier

update 1 | update 2

bestebolletje800

Beste Bolletje, Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik geen liefhebber ben van ontbijt. Vooral omdat brood ‘s morgens vroeg niet te hachelen is en daarnaast smaakt het nog steeds niet naar koffie. 

Ik denk dus dat we veilig kunnen stellen dat ik in principe niet tot uw doelgroep behoor.

Echter, u moet weten; ik was vroeger al fan van knäckebröd en ik was destijds zelfs bereid om die peuk en koffie opzij te zetten voor zo’n overheerlijk crackertje. Helaas kon dit mijn moeder niet bekoren; “Ben je belazerd? Knäckebröd is hartstikke duur! Drink je koffie op en druk die peuk uit,  je moet naar school.” Ja, ja, het leven van een negenjarige gaat niet over rozen.

Enfin.

Blijdschap was mijn deel toen ik minstens dertig jaar later uw knäckebröd zag staan in de schappen van de lokale Albert Heijn. “Altijd vers. 4X4” stond erop. Mijn geluk kon niet op. Vooral dat 4×4 sprak mij aan want vier crackers, da’s precies genoeg voor één ontbijt. U heeft daarover nagedacht!

En zo eet ik al jaren uw knäckebröd, tot groot genoegen. Heel gebalanceerd; twee met kaas, één met jam en als afsluiter één met veel boter én hagelslag. Dat alles weggespoeld met Albert Heijn’s Basic Drinkyoghurt (aardbeiensmaak, uiteraard). Yummy!

Echter, U kunt zich voorstellen dat de teleurstelling groot was toen ik vanmiddag het zoveelste pak Sesam knäckebröd opentrok en tot mijn schrik ontdekte dat er in twee van de vier verpakkingen niet vier crackers zaten maar drie! DRIE!!1 Ik was verbijsterd! Hoe moest dat nu? Daar ging mijn volledig uitgekristalliseerde ontbijtje! Het huilen stond me nader tot het lachen.

Om een lang verhaal kort te maken; met tranen in mijn ogen heb de resterende drie knäckebröden genuttigd met het vooruitzicht morgen hetzelfde proces te moeten doorstaan.

Ik vraag geen compensatie. Dit was slechts ter kennisgeving. Leed uit een pakje knäckebröd; het bestaat dus écht. Met een traan en een vriendelijke groet, Eamel.

Méér

Kraanvogel Dan liever de lucht in

stebru150Als kind was ik al gefascineerd door kranen. En dan met name van die lange smalle modderfokkers waarvan je je altijd afvroeg hoe ze in godsnaam overeind bleven staan (nah ja; meestal).

Enfin. Met die fascinatie heb ik verder niks gedaan want dat soort kranen liggen niet voor het oprapen en twee; wat moet je ermee? Precies.

Tot afgelopen week. Ik lig wat te loungen in de tuin, valt mijn blik op zo’n hoogwerker, daarachter de Zinkweg (spiegeltje).

Ik had nog een paar stoute schoenen liggen en dus besloten we gezamenlijk maar eens -gewapend met een camera en een bouwhelm- een bezoekje te brengen aan voornoemde bouwplaats onder het mom van ‘niet-geschoten-altijd-mis‘.

Toegegeven; ik was enigszins nerveus maar vooral sceptisch want waarom zou je als bouwopzichter een willekeurige particulier toegang geven tot een kraan en daarmee je aansprakelijkheid op het spel zetten?

Daarnaast was de kraan gehuurd en heb je met een tweede verantwoordelijke te maken, de kraanmachinist, die z’n speelgoed met z’n leven beschermt. Kraanmachinisten zijn beesten wat dat aangaat.

Ik; “Goeiedag.”
Opzichter: “Heuj.”
Ik: “Mag ik op de kraan? Ik wil graag foto’s maken.”
Opzichter: “Ja hoor. Nu?”
Ik: “Nou, graag.”
Opzichter: “Kom.”

De kraanmachinist was misschien nog wel gemakkelijker als voornoemd opzichter en zei tegen mij; “Ga maar in dat bakkie staan.”, wijzend naar een liftje onderaan de kraan in kwestie.

Het bibberbakje.

Dat bakkie

Dit ging allemaal veul sneller dan datgene waar mijn fysiek op gerekend had en dus stond ik bibberend als een rietje in een gevoelsmatig veel te klein liftje en *oopsy daisy*; daar ging ik, naar boven.

Eenmaal daar vergat ik echter al snel dat ik onderaan een grote smalle paal hing die gevaarlijk heen en weer zwieperde en ik begon foto’s te schieten als een jekko.

Foto’s van mijn huis, van de bouwplaats, van de kraan, de omgeving en nog een paar panoramafoto’s en een #kraanfie.

 

#kraanfie #nieuwrustburg #oudbeijerland

Een foto die is geplaatst door eamel net – (@eamel) op

Die pano’s  zien er beetje uit als het product van een Parkinson patiënt maar dat komt omdat ik weer begon te bibberen het waaide.

Helaas bleek ik in al mijn enthousiasme de noodrem ingedrukt te hebben met mijn rucksack en vatte de kraanmachinist dat op als een ‘Help! Ik wil naar beneden!‘ en ineens stond ik aan de onderkant van boven.

Kak.

Ik was nog niet klaar.

Zoals ik ergens al aangaf hebben de brutalen de halve wereld en dus belde ik diezelfde dag nog met opzichter S. of het misschien toch ergens nog mogelijk was dat ik mijn missie afmaakte; ik moest tenslotte nog meer pano‘s hebben van het Spui en het ‘oude dorp‘.

“Geen probleem.” was z’n antwoord en nog geen dag later stond ik alweer in ‘mijn’ bakkie bibberend vanaf grote hoogte panoramafoto’s te schieten.

Eenmaal beneden zei opzichter S.; “Voor wat hoort wat.” en spraken we af dat ik nog wat plaatjes zou schieten van de bouwplaats, opdat hij kon pronken met z’n projectje op Facebook.

En zo, zo was iedereen blij; ik mijn vervulde jeugddroom, hij z’n vastgelegde bouwwerkjes
De wereld is mooi. Soms.

CLICKPIK 1_800 Méér