Chim Chim Cher-ee wat rijmt op melanchol-ie...


Het moet op een ordinaire vrijdag geweest zijn, ik weet dat nog goed, want het was vorige week.

We kijken de film Saving Mr. Banks, ‘mijn lief’ 🤢 en ik, ondanks dat ik m’n twijfels heb als ik de plot lees; een Disney-film over het ontstaan van een DisneyfilmMwèh (Disney = zuuropwekkende moralisme).

Enfin. De film begint en gelijk gaat het mis; ik kén die intro! En ineens: BAM!


Ik ben een jochie van twaalf, dertien jaar. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het is zondagochtend vroeg, iedereen slaapt nog. Ik zit als een mini-kleermakertje in mijn Schotse-ruit-pyjama wederom illegaal in Deit’s platenkast te grasduinen. Het duurt niet lang of mijn oog valt op een verzamel-LP van The New Christie MinstrelsThe Greatest Hits. Helemaal ontroerd van (kinder)liedje ‘Chim Chim Cher-ee’ wegens vermeend melancholische majeur (geen idee hoe zoiets heet) en maar ook het, daarentegen übervrolijke ‘Green Green‘, met Barry –Eve Of Destruction– McGuire’s onmiskenbare bouwvakkersstem.


Terug naar de film. Of het nou kwam door voornoemde herinnering, de roerige tijd waarin ik leef, het intro-gedichtje -voorgelezen door Colin Farrell‘s zoetgevooisde timbre-, het breekbare achterliggende pianowerkje, de sfeer van de beelden an sich, de gevolgen van mijn chronische vermoeidheid of juist àlles bij elkaar -geen idéé- maar op dat moment schiet ik he-le-maal vol. 😭

Niet van verdriet, welnee, maar wél van een gezonde dosis weemoed ende melancholie. Nét als toen ik de melodie voor het eerst hoorde, binnen de veilige kaders van mijn jeugd (maar dat wist ik toen nog niet).

Hoe het ook zij; dat ik er veertig dertig jaar later achter moet komen dat mijn oh, zo geliefde ‘Chim Chim Cher-ee’ uit het brein van Mary Poppins’ auteur Helen Lyndon Goff P.L. Travers ontsproten is en niets heeft van doen met The New Christie Minstrels, beschouw ik dan maar als een smetje op een verder memorabele herinnering.

Of ik geef gewoon Walt Disney de schuld. Ik had toch al een hekel aan ‘m.


Méér

MH17 | MH370

poem350

Partir, c’est mourir un peu

Partir, c’est mourir un peu,
C’est mourir à ce qu’on aime :
On laisse un peu de soi-même
En toute heure et dans tout lieu.

C’est toujours le deuil d’un vœu,
Le dernier vers d’un poème ;
Partir, c’est mourir un peu.

Et l’on part, et c’est un jeu,
Et jusqu’à l’adieu suprême
C’est son âme que l’on sème,
Que l’on sème à chaque adieu…
Partir, c’est mourir un peu.

 Edmond Haraucourt


 

Song of Farewell

To part means to die a little,
To die for what you love.
It is to leave a piece of your heart,
Any time, any place, any part..

It’s always the lament of one’s desire,
The final verse in a string of verses.
To part means to die a little,

And when one parts, it seems at the beginning easy,
Just like a game, right up to that final goodbye,
It’s the soul that will remain behind,
That behind us remains in every goodbye…
To part means to die a little.

 Edmond Haraucourt


 

– Dedicated to those who lost their precious lives during the brutal attack on flight number MH17 as well as the victims of missing flight MH370. My sympathy goes out to their families, friends, co-workers and others who knew them.

De kop leeg (jankpost-alert)

Een baas die me niet begrijpt (of ik hem niet, daar wil ik van af zijn), een dode broer, een buggy relatie, een midlifecrisis-op-z’n-hoogtepunt (wat zich uit in de vraagstelling;”Hoe vul ik in Godsnaam die resterende veertig jaar?!?“), een opgegeven kinderwens, het akelige vooruitzicht op die achterlijke feestdagen, al-15-jaar-geen-vakantie-gehad en, ondanks een florissant salaris, geen nagel om m’n reedt te krabben (hoe krijg ik ‘t voor elkaar?).

Kortom; een uitgelezen moment om ‘ns lekker te verdrinken in een fikse poel van zelfmedelijden. Shoot me. Only human.

Maar soms.. soms moet ‘de kop leeg’, zoals wij Fraizen, plegen te oreren. Gewoon nergens aan denken. Tunnelvisie op ‘t niks. Blanco.

De ideale omstandigheid daarvoor is vertoeven in een plek waar je alleen jezelf tegenkomt; zoals bijvoorbeeld De Deelen in Friesland. De fortuinlijke followers van den twitterende eamel hebben dit spannende avontuur hedenmorgen mogen kunnen beleven d.m.v. beeld, tekst en geluid.

En aldus geschiedde; 07.37 uur, zonsopkomst, stond ik daar, alleen, tussen ‘t riet, een kluit ooievaars, een gefragmenteerde waterplas en wat verdwaalde konijnen. En, mijn God; wat een r-u-s-t.

Uiteindelijk heb ik ‘t drie uur volgehouden. Drie uur lopend, fotograferend, twitterend, filmend, denkend. Volledig Zen, van top tot teen. Emotioneel alles Feng Shui, heulemaal Yin en Yang tot ik er scheel van keek (en drie Polen Duitsers tegen ‘t vissende lijf liep. Voor moi hét teken om mezelf naar huis te beamen).

One man, one mission; de kop leeg.
En Hij zag dat het goed was…


Méér