Face Swap Piet & Riet – Live

lachuh

Goed, dat waren een éénminuuttweeendertig ‘well-spent‘. De één lijkt op een ouwe lesbienne dat nieuwe typetje van Jandino en de ander is gewoon het lelijke zusje van mij.
Zie hier het resultaat van een dubieus app-je met de naam Cum Face Swap Live.
Negenennegentig cent en een spanningsboog van anderhalve minuut later kunnen we veilig concluderen; het kost niks maar dan heb je ook niks.

NB. Geen geluid dus dan maar Minions. Je mot toch wàt.

RIP David Robert Jones

bowie


Aka David Bowie has passed away.

8 January 1947 – 10 January 2016

Rock In Peace, Hero. Thank you for the memories.


Durk RoberT Jones in the eigtiesErgens in de jaren tachtig, ik zal rond de zeventien jaar geweest zijn, werd ik, na van een aantal scholen getrapt te zijn wegens vermeende recalcitrantie, door mijn ouders op het vliegtuig gezet richting een Israëlische kibbutz onder het mom van; ‘zorg jij eerst maar ‘ns dat je je leven op orde krijgt‘.

Ik zal je het verhaal besparen van het jaar daarna maar wat me tot op de dag van vandaag zal bijblijven is het moment dat ik de ontvangsthal van Ben Gurion (het vliegveld van Tel Aviv) binnenliep en op zoek ging naar mijn bagage.

Het was sowieso vreemd, zo’n opstandige maar vooral onwetende Friese jongeman op een vliegveld in Verweggistan, niet wetende wat ‘m allemaal te wachten stond, maar er was nog iets… En ik begon me zeer unheimisch te voelen. Bekeken… En voordat ik het in de gaten had en tot mijn grote schrik, kwamen er ineens schreeuwkinderen op mij af.

En niet een paar, nee; hordes!

Wérkelijk tien-tal-len!

Ik probeerde nog weg te hollen maar bedacht me dat ik zonder bagage weinig zou beginnen in de kibbutz en dus liet ik de meute maar over me heen komen.

En hen viel eigenlijk niets te verwijten; ik had –net als ‘hij’– destijds geblondeerd haar met een grote lok opzij, mijn gezicht had dezelfde karakeristieken en ik zat -ondanks de beweegredenen van mijn aanwezigheid daar- eigenlijk bijzonder goed in m’n vel. Ik was een spitting image van de beste man.

Voor hen WAS ik David Bowie.

Zoals gezegd was mijn Engels niveautje MAVO en -gedreven door enige paniek- restte mij niets anders dan de hysterische schreeuwkinders maar in de waan te laten en begon als een bezetene handtekeningen weg te geven. Schouders, armen, dagboeken, wangen en overhemden… àlles kreeg een Bowie-krabbel.

Tot op heden weet ik nauwelijks meer wat er toen gezegd is. Wél weet ik dat er vandaag, op de 11de januari in Het Jaar Des Heeren 2016, tientallen dertigers en veertigers in de veronderstelling zijn dat zij destijds De Grote Bowie hebben ontmoet.

En die gedachte koester ik met warmte…

David Robert Jones.

Moge Hij Rusten in Vrede.