Zomaar wat foto’s van Rotterdam omdat ik er toevallig moest zijn

Het hoogste kantoorgebouw van Europa. Eens. Nu gewoon het Witte Huis. En Piet Blom’s Kubuswoningen. En een haventje en een oude kraan.

Zomaar wat foto’s van Rotterdam, omgeving De Boompjes. Omdat ik er vanmorgen toevallig moest zijn. En aangezien ‘t komkommertijd is -want zomer- mag dat gewoon. Volgende keer gaan we de diepte weer in, oké? #ahum

De laatste twee foto’s zijn overigens binnen de Barendrechtse IKEA genomen. Een parkeergarage en een kapotte computer. Weet je dat ook weer. Nou, doei.

(Zoals gewoonlijk geldt ook hier; click pic for big)

Panorama 1. Vanachter Tropicana. Verderop de Willemsbrug. Ook al oud. Waarom er rechts lelijke flats staan is mij ook een volkomen raadsel.

Méér

Busted! Diefstal Voor Dummies

Hij die een zaak die hem niet toebehoort, bedrieglijk wegneemt, is schuldig aan diefstal. 
– (art. 461 Belgisch Strafwetboek).

Omdat mijn mevrouw onze gezamenlijke afspraak heeft geschonden (“We doen met Kerst niet aan kadootjes, hoor!”) en dus gemeend heeft er goed aan te doen iets voor uw Eamel onder de boom te leggen, kon ik niet anders dan zelf ook op zoek te gaan naar iets voor haar.
#biatch #morelechantage

Omdat het geld mij ook niet op de bevallige rug groeit moest ik creatief zijn en besloot ik me dit jaar eens te wagen aan proletarisch winkelen.

Voor alles een eerste keer, nietwaar?

Ik stap een willekeurige winkel in, zie een leuk geschenkverpakking-kje met wat badluchtjes en dergelijke, dat vinden vrouwen leuk, en besluit dat volkomen ongezien in mijn binnenzak te prakken.

Helaas past zoiets niet want manboobs hebben ook ruimte nodig, en dus heb ik de boel de boel gelaten en een leuk trosje bruine bio-bananen laten inpakken.

Groot was echter mijn schrik toen ik niet veel later beveiligingsbeelden via de Whatsapp ontving waarop onderge-tekende druk bezig is ongeoorloofd een geschenkverpakking tot zich te nemen. 

Moraal van dit verhaal; jat nooit spullen uit de winkel waar je mevrouw haar betaalde werkzaamheden verricht. (..) Of, volgens Koningin Maxima‘s legendarische woorden; “Den Eamel is een beetje dom.”

Ik wens U een Plezante Kerst, veel Liefde en nog meer Kadootjes toe.

Méér

Nijsgjirrich nei 15 heech Sjoerd de Vries: "Dat is myn gerdyn"

sjoerd-huuske800

Al sinds Broer er tegenover kwam te wonen, inmiddels meer dan twintig jaar geleden, intrigeert het me mateloos; het keukenkastdeurtje van de overbuurman dat altijd open staat.

Sterker nog; irritatie is misschien meer op z’n plek. ‘Doe dat kastje nou eens dicht!’ wil ik roepen naar de bewoner als ik weer eens op Broer‘s balkon sta te contempleren. Maar er is geen bewoner. Het huis staat altijd leeg.
Zo lijkt het.

Enfin.

Ik wist al vrij snel dat ‘t huis niet gebruikt werd zoals oorspronkelijk de bedoeling was; het is nl. Sjoerd de Vries’ atelier.

Voor wie ‘m niet kent; Sjoerd is van 1941 en daarnaast een bijzonder getalenteerde schilder, beeldend kunstenaar en graficus en geboren en getogen in Oudehaske, een dorpje dicht tegen Heerenveen. +

Dat alles wist ik niet. Wat ik wél wist was dat Sjoerd een merkwaardig mannetje leek, elke oudere Heerenvener weet waar ik ‘t over heb als je ‘m weer eens op z’n vouwfietsje over straat ziet karren, in z’n lange jas en op z’n hoofd die onmiskenbare, zwart vilten hoed.

Het kan zijn dat ik iets bevooroordeeld was; mijn oudste broer Tsjeard, Rust In Vrede, had nog wel eens een aanvaring met Sjoerd, als men elkaar tegenkwam in de stationsrestauratie, al dan niet in een benevelde toestand.

Hoe het ook zij; ik dacht er het mijne van, van Sjoerd en dat eigenaardige, ietwat scheve keukenkastdeurtje, wat altijd open staat.

Al sûnt Broer der tsjin oer kaam te wenjen, ûnderwilens mear as tweintich jier lyn, yntrigearet it my geweldich; it keukenkastdoarke fan de oerbuorman dat altyd iepen stiet.

Sterker noch; argewaasje is miskien mear op syn plak. ‘Doch dat kastje no ris ticht!’ wol ik nei de bewenner roppe as ik wer ris op Broer’s balkon stean te kontemplearjen. Mar der is gjin bewenner. It hûs stiet altyd leech. Sa liket it.

No ja.

Ik hie al ridlik gau troch dat ‘t hûs net brûkt waard, sa ‘t eartiids de bedoeling wie; it is nl. Sjoerd de Vries’ atelier.

Foar wa m net kin; Sjoerd is fan 1941 en dêrneist in bysûnder talintearre byldzjend keunstner, skilder, grafikus en hikke en tein yn Aldehaske, in doarpke tichte by It Hearrenfean+

Dat alles wist ik net. Wat ik wol wist wie dat Sjoerd in nuver mantsje like, alle âldere Feansters wit wêr t ik oer ha, ast ‘m wer ris op syn optearfytske oer strjitte karjen sjoschst, yn syn lange swarte jas en op ‘ e holle dy ‘ t ûnmiskenbere swart filten houd.

It kin wêze dat ik wat befoaroardield wie; myn âldste broer Tsjeard, Rêst Yn Frede, hie noch wol ris in oanfarring mei Sjoerd, as men inoar tsjinkaam yn de stationsrestauraasje, al dan net yn in beskonken tastân.

Hoe ‘ t ek wêze mei; ik fûn der wat fan, fan Sjoerd en dat nuvere, wat skeane keukenkastdoarke, wat altyd iepen stiet.


Méér

Terband International Bookshop In A Bus Stop

theguardian

Zit ik een paar nachten geleden een beetje verveeld de Twitters te lezen, zelfs Facebook kan wel eens niet bekoren, kom ik een tweet tegen van de Gemeente Heerenveen (je weet wel; daar waar ik eens de ouderlijke schoot verlaten heb); 

[ spiegeltje | linkje Guardian (no. 10) ]

Ik denk nog; ‘Goh. Wat leuk voor Terband.’ want wie Terband kent weet dat ‘t niet eens een dorp is maar een streek in Friesland. Een paar huisjes en boerderijtjes, een heleboel weilanden en enkele landweggetjes die ‘t geheel doorkruisen. Da’s alles. Da’s Terband.

Ik klik de link (spiegeltje), er staat iets boven van Guardianwitness en daaronder een foto met een Engelstalige uitleg, denk nog een keer; ‘Leuk!’ en surf vervolgens verder. Kom ik echter van de week -geheel toevallig- weer eens in het Friesche, dat gebeurt helaas veel te weinig vrees ik, stelt de familie voor om een stikje te riden. (stukje te rijden, RED). Toen schoot de bushalte me weer te binnen. Leuk! En dus geschiedde; Deit voorin, Mem op de achterbank en ik aan het stuur. Het was even zoeken; Bram (de stem van m’n TomTom, Moge Hij Rusten In Vrede) en ik konden het niet eens worden over de te volgen route, maar na anderhalf uur was ie eindelijk daar; de Bookshop In A Bus Stop. Hoera! Enfin. Om een lang verhaal kort te maken; ik wéét dat voornoemd Guardianstukske slechts een miniscule bijdrage betrof van één of andere fietstoerist aan een obscure nieuwsportal die geen hond leest maar heel even waanden Ûs Mem, Ûs Deit en Ûs Ik ons nabij het middelpunt van de wereld. Ha! 

Gelukkig hebben de foto’s nog.

Waar speelt zich dit allemaal ook alweer af, zei je? In Terband. Of Terbant, zoals de Friezen zeggen. Die maken namelijk van elke D een T en van elke V een F. Logisch.

Waar speelt zich dit allemaal ook alweer af, zei je? In Terband. Of Terbant, zoals de Friezen zeggen schrijven. Die maken namelijk van elke D een T en van elke V een F. Logisch.

Méér