Men neme een doorsnee zaterdagmiddag, een nooit-gedragen-maar-wie-weet-ooit-trouwjurk en een vermeend 'peet'-dochter met d'r ziel onder heur arm en zie daar; een onverwachte edoch feestelijke cocktail van een lach, een traan en een opvallend tastbaar visioen
isteravond. Het moet een gek gezicht geweest zijn; daar op 't platteland, langs 't Spui, in 't halfduister.
Een eamel, een fietspad vereeuwigend. Maar ik kwam 't tegen en het schreeuwde mij tegemoet; "Leg me vast! Leg me ↓ Lês mear ↓
nder het kopje 'Ik ben een hoerrr voor gemeentevoerrr' heb ik mezelf weer eens vreselijk verwend met twee boeken.
Geplaatst op de plank 'Die lees ik vast nog wel eens'. Want ja; je bent een hoer voor gemeentevoer of ↓ Lês mear ↓
