Het gebeurt wel eens als ik zomaar vrij pleeg te hebben van mijn werk en besluit mezelf neder te leggen zo rond het middag uur. Zonder reden. Gewoon 'zomaar'. Omdat ik daar zin in heb. Omdat 't kan. Want ik heb vrij.
En daar lig ik.
Doodstil in huis. Geen geluid van buiten. M'n ogen gesloten. En dan, ineens.. die druppende kraan. Een claxon op straat. Die regen tegen de ruit. Geluid maar dan als een kanonslag ervaren. Als een gong in m'n hersenpan. Beng! Schrikken maar niet vervelend. Ik voel 't tot in m'n tenen, m'n vingers, m'n hersenen.
Zo ook vandaag.
Het was niet eens stil. Niet eens de situatie van boven. Maar wél een verzameling van prettige ervaringen die tezamen kwam als een explosie, te abstract om te omschrijven. Een chemische reactie, zomaar.
Dit keer een curieuze combinatie van een perfecte atmosfeer, comfortabele warmte, volkomen stressloos, een prettige herinnering dan wel een ervaring en 't vibrerende, warme geluid van Maria Callas' Ebben (La Wally, je-weet-wel). Gevolgd door deze. En deze. Ervaren als een orgastisch beleven.
Trad ik buiten m'n lichaam? Neuh, daar geloven we niet in, in huize Eamel. Aan de dope? Integendeel! As clean as a whistle. Iets anders wellicht?
Nee. Gewoon; de herinnering, de sfeer, de muziek. De Gouden Driehoek.
Gelukkig komen dit soort gemoedstoestanden maar weinig voor. Gelukkig omdat je 't bij gewenning wellicht niet meer gaat herkennen. Gelukkig omdat m'n beperkte redenatievermogen zo'n eruptie aan gecombineerde emoties niet aan kan.
Maar eens in de zoveel tijd is dit een erg prettige gemoedstoestand.
Blow. Your. Mind.
*Geplaatst in het kader van het thema van vandaag; Vaag, Vager, Vaagst. 🙂
