Verval I Us Heit

Luister. Ik ben een volwassen vent. Ik grossier niet in emoties. Afhankelijk van de situatie zullen we maar zeggen. Maar met het volgende heb ik ‘t toch nog wel eens moeilijk…

Dit zijn dus mijn ouders. Trotse ouders zelfs. Jawel. Met drie trotse zonen. Want deze zonen hebben ouders waar de moderne soapperikelen aan voorbij zijn gegaan.

Geen scheidingen. Geen vreemdgangers (althans; niet waarvan ik weet). Niets van dat al. Gewoon een stel gelukkige senioren.

Mensen die ooit hard hebben gewerkt voor hun offspring. Een trotse vader die ooit de verantwoordelijkheid droeg, niet alleen voor z’n gezin, maar ook nog ‘ns voor die van een paar honderd medewerkers toen hij destijds nog directeur was van een drietal bedrijfskledingfabrieken.

Een moeder, die probeerde een winkel te runnen, zonder voorkennis of ervaring en daar wonderwel (veertien jaren lang) in is geslaagd. Een vader die ik destijds nauwelijks gekend heb, gewoonweg omdat hij er nooit was. Ik was een moederskindje. Destijds.

Hardwerkende mensen.

Het ging mis.

Door een textielmalaise. En een Griek die het noodzakelijk achtte om de salarissen van 175 mede-Grieken achterover te drukken. Systematisch. En een (Friesland-) Bank die dankzij deze affaire de geldkraan dicht draaide.

Mijn vader heeft destijds getracht, uit eigen zak, voornoemde salarissen veilig te stellen. Het mocht niet baten. De Zee Bedrijfskleding was niet meer. Ik heb mijn vader nog nooit zien of horen huilen. Toen wel. Voor de telefoon. Hij belde vanuit het GAK, te midden van z’n eigen medewerkers.. en kon niets uitbrengen behalve wat stil gesnik.. Hemeltergende stilte.

Hij heeft daarna nog jaren iets in de textieldruk gedaan, als agent. Met hart en ziel. Want als een de Zee wat doet, doet ie ‘t goed. En vol overgave.

En nu. Nu zijn ze oud.

Van de week moest m’n vader erkennen dat hij de ladder niet meer op durft om een dakgoot schoon te maken. Hij werd kwaad. Kwaad op z’n leeftijd. Kwaad omdat hij doof aan ‘t worden is. Kwaad dat hij nauwelijks meer iets ziet. Kwaad dat zijn vrouw twee kunstheupen en -knieën heeft. Kwaad op verval…

Mijn ouders. Ik heb die twee nog nooit zo gelukkig met elkaar gezien als de laatste jaren.

En hoewel we ‘t niet altijd eens zijn; ze verdienen een standbeeld…. Absoluut.

1 Response

  1. Pingback: eamel.net | blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *